![\"\"](\"https:\/\/instytutpolski.pl\/beijing\/wp-content\/uploads\/sites\/12\/2021\/07\/5.-\u9648\u4ed5\u5f6c-Szymborska-Nic-dwa-razy-sie-nie-zdarza-1.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\nNic dwa razy si\u0119 nie zdarza<\/p>\n
i nie zdarzy. Z tej przyczyny<\/p>\n
zrodzili\u015bmy si\u0119 bez wprawy<\/p>\n
i pomrzemy bez rutyny.<\/p>\n
Nic dwa razy, Wis\u0142awa Szymborska<\/em><\/p>\n <\/p>\n\n\n\n Tw\u00f3rca kaligrafii:<\/strong><\/p>\n\n\n\n Chen Shibin<\/strong> \u9648\u4ed5\u5f6c (1965) \u2013 chi\u0144ski kaligraf i malarz, obecnie dyrektor galerii sztuki Dadaotang, przewodnicz\u0105cy Mi\u0119dzynarodowej Konferencji M\u0142odzie\u017cowej Kaligrafii i Malarstwa PHE, Wiceprzewodnicz\u0105cy Stowarzyszenia Promocji Szko\u0142y Malarstwa Bashu. Sta\u0142y Dyrektor Forum Kultury Taihu, Zast\u0119pca Sekretarza Generalnego Stowarzyszenia Kaligraf\u00f3w Centralnych Organ\u00f3w Pa\u0144stwowych, dyrektor Stowarzyszenia Chi\u0144skich Kolekcjoner\u00f3w oraz dziekan Chi\u0144skiej Akademii Malarstwa i Kaligrafii.<\/p>\n Prace Chen Shibina s\u0105 przejawem dobrego zrozumienia i przyswojenia artystycznej tradycji Pa\u0144stwa \u015arodka. Mimo pewnych innowacji, nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w wydaniu Chen Shibin nie jest to innowacja, kt\u00f3ra przyci\u0105ga widz\u00f3w swoj\u0105 dziwno\u015bci\u0105, ale m\u0105drym rozwini\u0119ciem tradycji.<\/p>\n Konserwatywne podej\u015bcie do chi\u0144skiej sztuki. Kaligrafia klasyczna, przyjazna w odbiorze nawet dla zagranicznego odbiorcy.<\/p>\n <\/p>\n Poetka: <\/strong><\/p>\n <\/p>\n\n\n\n Wis\u0142awa Szymborska – <\/strong>Poetka i eseistka. Laureatka literackiej nagrody Nobla za rok 1996. Urodzi\u0142a si\u0119 2 lipca 1923 roku w Bninie pod Poznaniem \u2013 wed\u0142ug metryki, bo rodzinne przekazy wskazuj\u0105 K\u00f3rnik \u2013 zwi\u0105zana ca\u0142e \u017cycie z Krakowem. Zmar\u0142a tam\u017ce 1 lutego 2012 roku.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Celebrytka mimo woli<\/strong><\/p>\n Dorobek poetycki Szymborskiej, ilo\u015bciowo skromny \u2013 opublikowa\u0142a ok. 350 wierszy \u2013 od trzeciego, popa\u017adziernikowego tomu „Wo\u0142ania do Yeti” (1957) do po\u015bmiertnie wydanego „Wystarczy” (2012) \u2013 zawsze znajdowa\u0142 uznanie krytyki i czytelnik\u00f3w.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Najbli\u017csze otoczenie zapami\u0119ta\u0142o j\u0105 jako osob\u0105 skromn\u0105, ceni\u0105c\u0105 spok\u00f3j. Nie uznawa\u0142a pyta\u0144 ingeruj\u0105cych w czyj\u0105kolwiek prywatno\u015b\u0107, ani nie uwa\u017ca\u0142a za stosowne m\u00f3wi\u0107 o sobie. \u0179le znosi\u0142a wszelkie ostentacje czy celebry, st\u0105d te\u017c og\u0142oszenie jej laureatk\u0105 literackiego Nobla, kiedy to w miesi\u0105c musia\u0142a udzieli\u0107 wi\u0119cej wywiad\u00f3w, ni\u017c przez ca\u0142e poprzednie \u017cycie, stanowi w jej \u017cyciu cezur\u0119, nazywan\u0105 przez przyjaci\u00f3\u0142 „tragedi\u0105 sztokholmsk\u0105”.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Poetka nie lubi\u0142a rozm\u00f3w o literaturze czy tajnikach poetyckiego warsztatu, wychodz\u0105c z za\u0142o\u017cenia, \u017ce autor powinien si\u0119 wypowiada\u0107 wy\u0142\u0105cznie w swoich utworach. Emanuj\u0105ce z tekst\u00f3w Szymborskiej pierwszorz\u0119dne poczucie humoru towarzyszy\u0142o jej na co dzie\u0144. Przejawia\u0142o si\u0119 cho\u0107by w obdarowywaniu przyjaci\u00f3\u0142 i znajomych kartkami z dowcipnymi kola\u017cami w\u0142asnej roboty lub loteryjkami, w kt\u00f3rych fantami by\u0142y drobne upominki, najcz\u0119\u015bciej rozkosznie kiczowate. Poetka ujawni\u0142a Annie Bikont i Joannie Szcz\u0119snej, autorkom albumu „Pami\u0105tkowe rupiecie, przyjaciele i sny Wis\u0142awy Szymborskiej” (1997):<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u017bycie mia\u0142am w\u0142a\u015bciwie szcz\u0119\u015bliwe, jednak by\u0142o w nim wiele \u015bmierci, wiele zw\u0105tpie\u0144. Ale oczywi\u015bcie, ja o sprawach osobistych m\u00f3wi\u0107 nie chc\u0119, a te\u017c nie lubi\u0142abym, \u017ceby m\u00f3wili inni . Ja mam do ludzi inn\u0105 twarz, dlatego pokazuj\u0105 mnie od strony anegdotycznej, jako osob\u0119 weso\u0142\u0105, kt\u00f3ra nic, tylko wymy\u015bla gry i zabawy. [\u2026] jak mam zapa\u015bci, zmartwienia, to do ludzi nie wychodz\u0119.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Wis\u0142awa to drugie imi\u0119 Szymborskiej. Na pierwsze mia\u0142a Maria, w zdrobnieniu (od Marychna) Ichna. Talent poetycki Ichny ujawni\u0142 si\u0119 w latach dzieci\u0119cych, kiedy to za wierszyk, koniecznie zabawny, ojciec obdarowywa\u0142 j\u0105 drobn\u0105 monet\u0105.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Ojciec, Wincenty Szymborski pracowa\u0142 jako zarz\u0105dca d\u00f3br hrabiego W\u0142adys\u0142awa Zamoyskiego, pocz\u0105tkowo w Zakopanem, gdzie leczy\u0142 p\u0142uca. Kolejna choroba, tym razem serca, zmusi\u0142a go do opuszczenia g\u00f3r. Wraz z \u017con\u0105, Ann\u0105 Mari\u0105 z domu Rottermund i c\u00f3rk\u0105 Nawoj\u0105 przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 do K\u00f3rnika, gdzie przysz\u0142a na \u015bwiat jego druga c\u00f3rka, Wis\u0142awa. Po \u015bmierci hrabiego w 1924 roku, Szymborscy przenie\u015bli si\u0119 do Torunia, a pi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniej do Krakowa.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Z podwawelskim grodem poetka zwi\u0105za\u0142a reszt\u0119 swojego \u017cycia. Ucz\u0119szcza\u0142a do Gimnazjum Si\u00f3str Urszulanek, a podczas wojny uczy\u0142a si\u0119 na tajnych kompletach i zda\u0142a matur\u0119 w 1941 roku. Chc\u0105c unikn\u0105\u0107 wyw\u00f3zki do Rzeszy, w 1943 roku zosta\u0142a urz\u0119dniczk\u0105 na kolei.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Niezwyk\u0142y talent plastyczny pozwoli\u0142 jej zilustrowa\u0107 nowe wydanie podr\u0119cznika „First steps in English” Jana Stanis\u0142awskiego. Wci\u0105\u017c pisa\u0142a i w 1945 r. w krakowskim „Dzienniku Polskim” zadebiutowa\u0142a wierszem „Szukam s\u0142owa”. Rok p\u00f3\u017aniej podj\u0119\u0142a studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim, po czym przenios\u0142a si\u0119 na socjologi\u0119, ale trudna sytuacja materialna zmusi\u0142a j\u0105 do przerwania nauki.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Poetka i redaktorka<\/strong><\/p>\n W 1948 roku po\u015blubi\u0142a poet\u0119 Adama W\u0142odka. Zamieszka\u0142a z nim w Domu Literat\u00f3w przy Krupniczej 22, gdzie na co dzie\u0144 spotyka\u0142a wybitne literackie osobowo\u015bci. Ma\u0142\u017ce\u0144stwo z W\u0142odkiem przetrwa\u0142o do 1954 roku, lecz\u00a0 nadal pozostali przyjaci\u00f3\u0142mi. Pi\u0119tna\u015bcie lat p\u00f3\u017aniej Szymborska zwi\u0105za\u0142a si\u0119 z pisarzem Kornelem Filipowiczem, cho\u0107 si\u0119 nie pobrali i mieszkali osobno.<\/p>\n Pierwszy tom poetycki „Dlatego \u017cyjemy” poetka wyda\u0142a w 1952 i w tym samym roku zosta\u0142a cz\u0142onkiem Zwi\u0105zku Literat\u00f3w Polskich. Pisanych w duchu epoki wierszy z tego, ani z nast\u0119pnego zbioru „Pytania zadawane sobie” (1954), autorka nigdy nie w\u0142\u0105cza\u0142a do p\u00f3\u017aniejszych wybor\u00f3w czy antologii. Jerzy Illg w ksi\u0105\u017cce „O noblistach, kabaretach, przyja\u017aniach, ksi\u0105\u017ckach, kobietach” (2009) cytuje odpowied\u017a autorki na zarzuty os\u00f3b wypominaj\u0105cych jej lewicowe koneksje.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n No c\u00f3\u017c, mia\u0142am nieszcz\u0119\u015bcie by\u0107 kiedy\u015b istot\u0105 m\u0142od\u0105, \u0142atwowiern\u0105, s\u0142abo zorientowan\u0105 w sprawach, kt\u00f3re powinnam by\u0142a od razu nale\u017cycie ocenia\u0107. Niekt\u00f3rzy maj\u0105 jednak prawo s\u0105dzi\u0107 mnie za to surowo \u2013 je\u017celi s\u0105 naprawd\u0119 przekonani, \u017ce kilka wierszy wtedy napisanych wi\u0119cej wa\u017cy na szali ni\u017c wszystkie, kt\u00f3re napisa\u0142am potem.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n W latach 1953-1966 Szymborska kierowa\u0142a dzia\u0142em poezji w „\u017byciu Literackim”, wsp\u00f3\u0142redagowa\u0142a z W\u0142odzimierzem Maci\u0105giem rubryk\u0119 „Poczta literacka”, pisa\u0142a felietony „Lektury nadobowi\u0105zkowe” (1967\u20131981), kt\u00f3re p\u00f3\u017aniej publikowa\u0142a te\u017c w innych periodykach. Od 1983 roku wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z „Tygodnikiem Powszechnym”, wkr\u00f3tce r\u00f3wnie\u017c z m\u00f3wionym „NaG\u0142osem”. Od 1988 roku by\u0142a cz\u0142onkiem Pen Clubu, a od 2001 \u2013 cz\u0142onkiem honorowym Ameryka\u0144skiej Akademii Sztuki i Literatury.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n \u015awiatowa popularno\u015b\u0107<\/strong><\/p>\n W Stanach Zjednoczonych, gdzie tomiki poetyckie sprzedaj\u0105 si\u0119 na og\u00f3\u0142 w nak\u0142adach dwutysi\u0119cznych, pierwszy po Noblu wyb\u00f3r „View with a Grain of Sand” w t\u0142umaczeniu Stanis\u0142awa Bara\u0144czaka i Clare Cavanagh osi\u0105gn\u0105\u0142 nak\u0142ad 120 tysi\u0119cy egzemplarzy. W Niemczech bi\u0142y rekordy 60-tysi\u0119czne wydania w przek\u0142adzie Karla Dedeciusa, podobnie jak i w Szwecji kilkanastotysi\u0119czne w t\u0142umaczeniu Andersa Bodeg\u00e5rda.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Jesieni\u0105 2000 roku w Wilnie, podczas „spotkania noblist\u00f3w”: Szymborskiej, Czes\u0142awa Mi\u0142osza, G\u00fcntera Grassa, a tak\u017ce Tomasa Venclovy, polsk\u0105 poetk\u0119 czeka\u0142a niespodzianka \u2013 aktorka Teatru na Ma\u0142ej Pohulance przygotowa\u0142a monodram wed\u0142ug jej wierszy. W przek\u0142adzie na j\u0119zyk litewski. Jerzy Illg wspomina w swojej ksi\u0105\u017cce reakcj\u0119 noblistki:<\/p>\n \u00a0<\/p>\n „Moje wiersze nie s\u0105 do grania, do \u015bpiewania ani do ta\u0144czenia. Moje wiersze s\u0105 do czytania i do my\u015blenia!”. W pewnym momencie przerazi\u0142a si\u0119: „Rany boskie, przecie\u017c ja b\u0119d\u0119 musia\u0142a potem p\u00f3j\u015b\u0107 do garderoby, podzi\u0119kowa\u0107 jej i co\u015b powiedzie\u0107!” [\u2026] Zapyta\u0142em p\u00f3\u017aniej Wis\u0142aw\u0119: „I co powiedzia\u0142a\u015b tej aktorce?”. \u2013 „\u017be nie mia\u0142am poj\u0119cia, i\u017c z moich wierszy mo\u017cna zrobi\u0107 co\u015b takiego”.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Polska noblistka nie tylko kocha\u0142a, ale i docenia\u0142a zwierz\u0119ta, zw\u0142aszcza ma\u0142py, czego wyraz dawa\u0142a w swoich wierszach. Podziwia\u0142a Jane Goodall, kt\u00f3ra swoje \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142a ochronie szympans\u00f3w. Innym cz\u0142owiekiem, z kt\u00f3rym czu\u0142a duchow\u0105 wi\u0119\u017a, by\u0142 dla niej Woody Allen, ze swoim przewrotnie inteligentnym dowcipem.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Na pytanie Mariana Stali, dlaczego nie lubi patosu, Wis\u0142awa Szymborska odpowiedzia\u0142a:<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Zawsze, kiedy pisz\u0119, mam uczucie, jakby kto\u015b za mn\u0105 sta\u0142 i stroi\u0142 b\u0142aze\u0144skie miny. Dlatego bardzo si\u0119 pilnuj\u0119 i unikam, jak mog\u0119, wielkich s\u0142\u00f3w.<\/em><\/p>\n \u00a0<\/p>\n Wybrana bibliografia:<\/strong><\/p>\n „Dlatego \u017cyjemy”, Warszawa: Czytelnik, 1952<\/p>\n „Pytania zadawane sobie”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 1954<\/p>\n „Wo\u0142anie do Yeti”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie,1957<\/p>\n „S\u00f3l”, Warszawa: Pa\u0144stwowy Instytut Wydawniczy, 1962<\/p>\n „Wiersze wybrane”, Warszawa: Pa\u0144stwowy Instytut Wydawniczy, 1964<\/p>\n „Sto pociech”, Warszawa: Pa\u0144stwowy Instytut Wydawniczy, 1967<\/p>\n „Wszelki wypadek”, Warszawa: Czytelnik, 1972<\/p>\n „Wyb\u00f3r wierszy”, Warszawa: PIW, 1973<\/p>\n „Wielka liczba”, Czytelnik, Warszawa 1976<\/p>\n „Tarsjusz i inne wiersze”, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1976<\/p>\n „Ludzie na mo\u015bcie”, Warszawa: Czytelnik, 1986<\/p>\n „Lektury nadobowi\u0105zkowe”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 1992<\/p>\n „Pocz\u0105tek i koniec”, Pozna\u0144: a5, 1993<\/p>\n „Widok z ziarnkiem piasku”, Pozna\u0144: a5, 1996<\/p>\n „\u017bycie na poczekaniu”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 1996<\/p>\n „Sto wierszy – sto pociech”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 1997<\/p>\n „Chwila”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Znak, 2002<\/p>\n „Nowe lektury nadobowi\u0105zkowe: 1997-2002”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 2002<\/p>\n „Rymowanki dla du\u017cych dzieci”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo a5, 2003<\/p>\n „Dwukropek”, Krak\u00f3w: Biblioteka Poetycka Wydawnictwa a5, 2005<\/p>\n „Zmys\u0142 udzia\u0142u: wyb\u00f3r wierszy”, Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 2006<\/p>\n „Nic dwa razy. Nothing Twice” (polsko\u2013angielska edycja), Krak\u00f3w: Wydawnictwo Literackie, 2007<\/p>\n „Mi\u0142o\u015b\u0107 szcz\u0119\u015bliwa”, Krak\u00f3w: a5, 2007<\/p>\n „Tutaj”, Krak\u00f3w: Znak, 2009<\/p>\n „Milczenie ro\u015blin”, Krak\u00f3w: Znak, 2011<\/p>\n „Wystarczy”, Krak\u00f3w: a5, 2011<\/p>\n „B\u0142ysk rewolwru”, Warszawa: Agora, Fundacja Wis\u0142awy Szymborskiej, 2013<\/p>\n „Ludzie na mo\u015bcie”, Krak\u00f3w: Znak,\u00a0 2016<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/instytutpolski.pl\/beijing\/wp-content\/uploads\/sites\/12\/2021\/07\/\u9648\u4ed5\u5f6c-1-1024x1024.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/instytutpolski.pl\/beijing\/wp-content\/uploads\/sites\/12\/2021\/07\/Wislawa_Szymborska.jpg\")
<\/figure><\/div>\n\n\n\n