Zainspirowany dwoma prawdziwymi przypadkami, wspomaganym samob\u00f3jstwem w Szwajcarii najstarszego australijskiego biologa, 104-letniego Davida Goodalla, oraz \u015bmierci\u0105 Alfiego Evansa, dwuletniego ch\u0142opca, kt\u00f3ry by\u0142 sztucznie podtrzymywany przy \u017cyciu, dramaturg Ivan Viripaev napisa\u0142 I’m Nowhere dla zespo\u0142u polskiego re\u017cysera Noberta Rakowskiego, Teatru JK Opole. Dzie\u0142o, kt\u00f3re w spos\u00f3b bezpo\u015bredni przygl\u0105da si\u0119 tak ma\u0142o eksplorowanym na scenie tematom, jak eutanazja i \u015bpi\u0105czka. Przyk\u0142ady, kt\u00f3re pokazuj\u0105 nam, z jak wa\u017cnym problemem, zar\u00f3wno spo\u0142ecznym, jak i moralnym, mamy dzi\u015b do czynienia.<\/p>\n\n\n\n
Spektakl, koprodukowany przez Teatros del Canal z wytw\u00f3rni\u0105 Creaci\u00f3n Canal, mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 od 5 do 8 pa\u017adziernika w Sala Verde w Teatros del Canal, z udzia\u0142em mieszanego zespo\u0142u hiszpa\u0144skich i polskich wykonawc\u00f3w i tw\u00f3rc\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
„To moja w\u0142asna decyzja, aby jutro zako\u0144czy\u0107 swoje \u017cycie i nie mog\u0119 si\u0119 tego doczeka\u0107”. To w\u0142a\u015bnie powiedzia\u0142 publicznie David Goodall. W wypowiedziach dla medi\u00f3w wcze\u015bnie przyzna\u0142, \u017ce nie chce by\u0107 zale\u017cny od opieki innych i wezwa\u0142, aby osoby starsze mog\u0142y podejmowa\u0107 w\u0142asne decyzje dotycz\u0105ce swojego \u017cycia, aby ludzie tacy jak on mieli pe\u0142ne prawa obywatelskie, w tym mo\u017cliwo\u015b\u0107 wspomaganego samob\u00f3jstwa.<\/p>\n\n\n\n
Praca Rakowskiego stawia nas przed lustrem i stawia pytania takie jak: Kto powinien decydowa\u0107 o naszym \u017cyciu? Prawo? Post\u0119p medyczny? S\u0105dy? Ko\u015bci\u00f3\u0142? My sami? Czy jeste\u015bmy wystarczaj\u0105co odpowiedzialni, aby podejmowa\u0107 nieodwracalne decyzje?<\/p>\n\n\n\n
Opr\u00f3cz wspomaganego samob\u00f3jstwa, propozycja bada r\u00f3wnie\u017c stan ludzkiego umys\u0142u w \u015bpi\u0105czce, czekaj\u0105c na przej\u015bcie do innego nieznanego stanu. Kim by\u0142 przez pewien czas ma\u0142y Alfie, z kt\u00f3rym rodzina nie mia\u0142a kontaktu? To zupe\u0142nie nieznana przestrze\u0144 eksploracji\u2026 „amorficzna”. W tej pracy \u015bledczej pojawiaj\u0105 si\u0119 pytania o to, kim jeste\u015bmy, gdy nie istniejemy dla innych, gdzie naprawd\u0119 jest nasza \u015bwiadomo\u015b\u0107 i jak b\u0142\u0105dz\u0105 nasze my\u015bli.<\/p>\n\n\n\n
Dla re\u017cysera „umys\u0142 w \u015bpi\u0105czce mo\u017ce by\u0107 pi\u0119kn\u0105 i poetyck\u0105 metafor\u0105 naszej wsp\u00f3\u0142czesnej \u015bwiadomo\u015bci spo\u0142ecznej. Natychmiastowe obrazy, retrospekcje, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 w nim bez regu\u0142y lub pozornego zwi\u0105zku na pierwszy rzut oka, stanowi\u0105 podstaw\u0119 naszej wsp\u00f3\u0142czesnej kultury. Tworz\u0105 rodzaj filozoficznej ruiny lub \u015bmietnika, kt\u00f3ry obecne pokolenia, przychodz\u0105ce na ten \u015bwiat w XXI wieku, otrzymuj\u0105 w prezencie lub w spadku”.<\/p>\n\n\n\n
W obu przypadkach jest to cenny surowiec dla teatru, kt\u00f3ry Rakowki materializuje zar\u00f3wno z wra\u017cliwo\u015bci teatru ta\u0144ca, jak i teatru tekstu oraz psychologicznych motywacji bohater\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n