{"id":2373,"date":"2020-08-04T13:48:26","date_gmt":"2020-08-04T11:48:26","guid":{"rendered":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/?page_id=2373"},"modified":"2020-10-08T06:52:05","modified_gmt":"2020-10-08T04:52:05","slug":"dyplomacja-czasu-wojny","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/","title":{"rendered":"Dyplomacja czasu wojny"},"content":{"rendered":"\n

1-12<\/strong> \/ 13-24<\/a><\/p>\n\n\n\n

1. Moc traktat\u00f3w<\/strong>
Ufali\u015bmy sojusznikom. Polska wkracza\u0142a w okres wojny pe\u0142na wiary w moc traktat\u00f3w, jakie zawiera\u0142a ze swymi europejskimi partnerami ju\u017c od pocz\u0105tku lat dwudziestych. Najwcze\u015bniejszym z owych porozumie\u0144 by\u0142a polsko-francuska umowa z 19 lutego 1921 roku. Podpisana w Pary\u017cu przez ministr\u00f3w spraw zagranicznych Aristidesa Brianda i Eustachego Sapieh\u0119 by\u0142a dla m\u0142odego pa\u0144stwa polskiego czynnikiem stabilizuj\u0105cym jego pozycj\u0119 wobec ewentualnego zagro\u017cenia ze strony Niemiec. Towarzysz\u0105ca jej tajna konwencja wojskowa przewidywa\u0142a, \u017ce w razie agresji niemieckiej oba pa\u0144stwa udziel\u0105 sobie \u201eskutecznej i szybkiej pomocy\u201d. Polsko-rumu\u0144ska konwencja o przymierzu obronnym podpisana w Bukareszcie dwa tygodnie p\u00f3\u017aniej i przed\u0142u\u017cona w 1926 roku wi\u0105za\u0142a Polsk\u0119 i Rumuni\u0119 obowi\u0105zkiem wzajemnej obrony przed wszelk\u0105 napa\u015bci\u0105 zewn\u0119trzn\u0105.
ZSRR, cho\u0107 trudno go uzna\u0107 za sojusznika Polski, by\u0142 jednak stron\u0105 zawartego 25 lipca 1932 roku paktu o nieagresji, w kt\u00f3rym oba pa\u0144stwa \u201ewyrzek\u0142y si\u0119 wojny jako narz\u0119dzia polityki narodowej w ich wzajemnych stosunkach i zobowi\u0105za\u0142y si\u0119 wzajemnie od powstrzymywania si\u0119 od wszelkich dzia\u0142a\u0144 agresywnych lub od napa\u015bci jeden na drugiego\u201d. W maju 1934 roku pakt o nieagresji zosta\u0142 przed\u0142u\u017cony do 31 grudnia 1945 roku. Obowi\u0105zywa\u0142 wi\u0119c bezwzgl\u0119dnie 17 wrze\u015bnia 1939 roku, gdy wojska ZSRR wkroczy\u0142y na wschodnie tereny Polski! Tu\u017c przed wybuchem wojny kluczow\u0105 rol\u0119 dla zapewnienia bezpiecze\u0144stwa Polsce mia\u0142 odegra\u0107 polsko-brytyjski uk\u0142ad o wzajemnej pomocy, po\u015bpiesznie wynegocjowany w okresie zaogniaj\u0105cych si\u0119 stosunk\u00f3w polsko-niemieckich i podpisany 25 sierpnia 1939 roku. Porozumienie przewidywa\u0142o udzielenie sobie bezzw\u0142ocznej pomocy militarnej w przypadku agresji Niemiec na jednego z sygnatariuszy.
\"\"
Tekst tajnego protoko\u0142u do polsko-brytyjskiego uk\u0142adu o wzajemnej pomocy z 25 sierpnia 1939 roku, z piecz\u0119ciami i podpisami ambasadora Edwarda Raczy\u0144skiego i ministra spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii lorda Halifaxa.<\/em><\/p>\n

\u00a0<\/p>\n

    \n
  1. Telegram szyfrowy ministra Becka<\/strong><\/li>\n<\/ol>\n

    A wi\u0119c \u2013 wojna! 1 wrze\u015bnia 1939 r., bezpo\u015brednio po ataku niemieckim, dzia\u0142ania polskiej dyplomacji skoncentrowa\u0142y si\u0119 na wprowadzeniu w \u017cycie postanowie\u0144 zawartych w uk\u0142adach sojuszniczych z Wielk\u0105 Brytani\u0105 i Francj\u0105. Najwa\u017cniejsze zadania stan\u0119\u0142y przed ambasadorami w Londynie \u2013 Edwardem Raczy\u0144skim, i w Pary\u017cu \u2013 Juliuszem \u0141ukasiewiczem, do kt\u00f3rych minister J\u00f3zef Beck skierowa\u0142 1 wrze\u015bnia przed godzin\u0105 7 rano telegram szyfrowy: \u201e1. Prosz\u0119 Pana Ambasadora o zawiadomienie Rz\u0105du, przy kt\u00f3rym jest Pan akredytowany, \u017ce mimo wsp\u00f3\u0142pracy polskiej w inicjatywie Wielkiej Brytanii, znanej rz\u0105dom alianckim, wojska niemiecka zaatakowa\u0142y o \u015bwicie terytorium polskie, a jednocze\u015bnie lotnictwo bombarduje wiele miejscowo\u015bci. 2. Rz\u0105d Polski zdecydowany broni\u0107 niepodleg\u0142o\u015bci i honoru Polski do ko\u0144ca, wyra\u017ca przekonanie, \u017ce zgodnie z istniej\u0105cymi traktatami, otrzyma w tej walce natychmiastow\u0105 pomoc aliant\u00f3w\u201d.<\/p>\n

    Wielka Brytania i Francja, realizuj\u0105c swe zobowi\u0105zania, wypowiedzia\u0142y wojn\u0119 III Rzeszy 3 wrze\u015bnia. Niestety, Polska nie otrzyma\u0142a wsparcia militarnego, na kt\u00f3re liczy\u0142a. Armia francuska i brytyjska nie rozpocz\u0119\u0142y dzia\u0142a\u0144 zbrojnych przeciwko Niemcom.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Dziennik szyfrowy Poselstwa RP w Hadze z telegramem szyfrowym min. Becka z 1 wrze\u015bnia z poleceniem zawiadomienia miejscowego rz\u0105du o agresji niemieckiej. Szyfrogram tej samej tre\u015bci trafi\u0142 tak\u017ce do pozosta\u0142ych polskich ambasad i poselstw.<\/em><\/p>\n\n\n\n\n\n

    3. Desperacka misja ambasadora Lipskiego<\/strong>
    Co sta\u0142o si\u0119 po wybuchu wojny z polsk\u0105 plac\u00f3wk\u0105 w Berlinie, z jej szefem, ambasadorem J\u00f3zefem Lipskim i pracuj\u0105cymi w III Rzeszy dyplomatami? Po ataku Niemiec na Polsk\u0119 Lipski wraz z personelem ambasady i konsulatu generalnego w Berlinie zosta\u0142 3 wrze\u015bnia ewakuowany do Kopenhagi. Tu zdecydowa\u0142 si\u0119 na desperacki krok. Postanowi\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do Polski i mimo wojennego chaosu odszuka\u0107 ministra Becka, by osobi\u015bcie przekaza\u0107 mu informacje o ostatnich godzinach poprzedzaj\u0105cych w Berlinie wybuch wojny. Wykorzystuj\u0105c wszystkie mo\u017cliwo\u015bci transportowe, zmierzaj\u0105c przez Sztokholm, Helsinki, Tallin i Ryg\u0119 dotar\u0142 9 wrze\u015bnia do Wilna. Stamt\u0105d przez Baranowicze, R\u00f3wne i Dubno przedosta\u0142 si\u0119 do Krzemie\u0144ca i Kut, gdzie zd\u0105\u017cy\u0142 osobi\u015bcie zda\u0107 raport szefowi resortu, zanim rz\u0105d przekroczy\u0142 granic\u0119 polsko-rumu\u0144sk\u0105. Potem chcia\u0142 wraca\u0107 do Warszawy, ale okaza\u0142o si\u0119 to ju\u017c niemo\u017cliwe.
    Dalsze wojenne losy ambasadora Lipskiego potoczy\u0142y si\u0119 r\u00f3wnie niezwykle i dramatycznie. 18 wrze\u015bnia znalaz\u0142 si\u0119 w Rumunii, sk\u0105d przejecha\u0142 do Francji i zg\u0142osi\u0142 si\u0119 jako szeregowiec-ochotnik do formowanej Armii Polskiej. W obozie szkoleniowym w Co\u00ebtquidan uko\u0144czy\u0142 szko\u0142\u0119 podchor\u0105\u017cych i po ataku niemieckim na Francj\u0119 walczy\u0142 w szeregach 1. Dywizji Grenadier\u00f3w. Wzi\u0119ty przez Niemc\u00f3w do niewoli, uciek\u0142 z obozu w Alzacji i przez Francj\u0119 i Hiszpani\u0119 przedosta\u0142 si\u0119 do Londynu. Awansowany na podporucznika, od listopada 1940 do wrze\u015bnia 1946 roku by\u0142 doradc\u0105 politycznym i oficerem \u0142\u0105cznikowym z MSZ trzech kolejnych naczelnych wodz\u00f3w \u2013 W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego, Kazimierza Sosnkowskiego i W\u0142adys\u0142awa Andersa.<\/p>\n

    \"\"
    J\u00f3zef Lipski (z prawej) jako doradca Naczelnego Wodza, w Kairze, 13 listopada 1943 roku, w rozmowie z p\u0142k. Antonim Szyma\u0144skim, kt\u00f3ry w 1939 roku by\u0142 attach\u00e9 wojskowym w Ambasadzie RP w Berlinie, p\u00f3\u017aniej znalaz\u0142 si\u0119 w niewoli niemieckiej i opu\u015bci\u0142 ZSRR z Armi\u0105 Polsk\u0105; rozmowa w Kairze by\u0142a pierwszym spotkaniem obu dyplomat\u00f3w od wrze\u015bnia 1939 roku.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    4. Nota, kt\u00f3rej nie przyj\u0105\u0142 ambasador Grzybowski<\/strong>
    17 wrze\u015bnia Rzeczpospolita walcz\u0105ca z niemieckim najazdem otrzyma\u0142a cios w plecy. O \u015bwicie licz\u0105ce oko\u0142o p\u00f3\u0142tora miliona \u017co\u0142nierzy oddzia\u0142y Armii Czerwonej wkroczy\u0142y na wschodnie tereny Polski. Zwi\u0105zek Radziecki zrealizowa\u0142 tym samym polityczny zamiar rozci\u0105gni\u0119cia swej strefy interes\u00f3w, uj\u0119ty w tajnym protokole do niemiecko-radzieckiego paktu o nieagresji, kt\u00f3ry podpisali 23 sierpnia 1939 roku ministrowie spraw zagranicznych III Rzeszy i ZSRR \u2013 Joachim von Ribbentrop i Wiaczes\u0142aw Mo\u0142otow.
    Na kr\u00f3tko przed rozpocz\u0119ciem agresji, o godz. 3 nad ranem zast\u0119pca komisarza spraw zagranicznych ZSRR W\u0142adimir Potiomkin wezwa\u0142 ambasadora RP w Moskwie Wac\u0142awa Grzybowskiego i usi\u0142owa\u0142 wr\u0119czy\u0107 mu not\u0119 uzasadniaj\u0105c\u0105 wkroczenie Armii Czerwonej do Polski. Ambasador odrzuci\u0142 zawarty w niej argument o zaniku pa\u0144stwa polskiego i odm\u00f3wi\u0142 przyj\u0119cia dokumentu. Tekst noty \u2013 uzyskany od dyplomat\u00f3w rosyjskich w Rumunii dzi\u0119ki kontaktom ambasady RP w Bukareszcie \u2013 dotar\u0142 do r\u0105k ministra Becka przebywaj\u0105cego w Kutach na pograniczu polsko-rumu\u0144skim 17 wrze\u015bnia oko\u0142o po\u0142udnia. Minister zaakceptowa\u0142 post\u0119powanie ambasadora i poleci\u0142 personelowi czterech polskich plac\u00f3wek \u2013 ambasady w Moskwie, konsulat\u00f3w generalnych w Kijowie i Mi\u0144sku oraz konsulatu w Leningradzie \u2013 opuszczenie ZSRR. Na przeszkodzie ewakuacji stan\u0119\u0142a decyzja w\u0142adz radzieckich, kt\u00f3re przyzna\u0142y przywileje dyplomatyczne ambasadorowi Grzybowskiemu, ale odm\u00f3wi\u0142y ich pozosta\u0142ym dyplomatom. Rosjanie zmienili stanowisko i wydali Polakom wizy wyjazdowe po interwencji ambasador\u00f3w mocarstw zachodnich. Polski personel dyplomatyczny m\u00f3g\u0142 opu\u015bci\u0107 ZSRR dopiero 10 pa\u017adziernika. Mimo stara\u0144 i interwencji nie uda\u0142o si\u0119 odszuka\u0107 konsula generalnego RP w Kijowie Jerzego Matusi\u0144skiego, kt\u00f3ry zosta\u0142 najprawdopodobniej aresztowany i zamordowany przez NKWD. \u201eJeste\u015bmy w stanie wojny z Rosj\u0105 ju\u017c przez sam fakt agresji. (\u2026) Dla zaistnienia stanu wojny formalne jej wypowiedzenie nie jest warunkiem koniecznym. Wojna rosyjsko-japo\u0144ska 1904 lub polsko-niemiecka z 1939 s\u0105 tego klasycznymi przyk\u0142adami\u201d \u2013 komentowa\u0142 w kilka miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej stan stosunk\u00f3w polsko-radzieckich by\u0142y minister spraw zagranicznych Jan Szembek.<\/p>\n

    \"\"
    Telefonogram Ambasady RP w Bukareszcie z tekstem noty radzieckiej z 17 wrze\u015bnia 1939 r.<\/em><\/p>\n\n\n\n\n\n

    5. W rumu\u0144skiej pu\u0142apce<\/strong>
    17 wrze\u015bnia oko\u0142o godziny 23 przez most w Kutach nad graniczn\u0105 rzek\u0105 Czeremosz, przeciskaj\u0105c si\u0119 w\u015br\u00f3d rzeszy uchod\u017ac\u00f3w przejecha\u0142a kolumna samochod\u00f3w. Prezydent RP Ignacy Mo\u015bcicki, premier Felicjan S\u0142awoj-Sk\u0142adkowski, minister J\u00f3zef Beck wraz z innym cz\u0142onkami rz\u0105du, urz\u0119dnikami MSZ oraz gronem akredytowanych w Polsce zagranicznych dyplomat\u00f3w opu\u015bcili terytorium Rzeczypospolitej i wjechali na teren Rumunii. Przedstawiciele najwy\u017cszych w\u0142adz RP oczekiwali, \u017ce strona rumu\u0144ska umo\u017cliwi im przejazd przez teren swego kraju i przedostanie si\u0119 do Francji. Sta\u0142o si\u0119 jednak inaczej. Podnosz\u0105c argument o neutralno\u015bci Rumunii i zagro\u017ceniu ze strony Niemiec, w\u0142adze w Bukareszcie zdecydowa\u0142y si\u0119 na internowanie wszystkich czo\u0142owych polityk\u00f3w polskich, \u0142udz\u0105c ich pocz\u0105tkowo przygotowaniami do dalszej drogi. Prezydent, rz\u0105d i Naczelny W\u00f3dz zostali pozbawieni mo\u017cliwo\u015bci dzia\u0142ania i swobody przemieszczania si\u0119. Do\u015bwiadczony dyplomata, we Wrze\u015bniu 1939 roku podsekretarz stanu w Ministerstwie Skarbu, a w czasie wojny cz\u0142onek kierownictwa MSZ Kajetan Morawski wspomina\u0142 okoliczno\u015bci internowania: \u201eO godzinie pierwszej w nocy stan\u0119li\u015bmy w Slanic, ma\u0142ym uzdrowisku g\u00f3rskim, czy to opustosza\u0142ym po zako\u0144czeniu sezonu, czy te\u017c umy\u015blnie dla nas opr\u00f3\u017cnionym (\u2026) Zanim rozpakowali\u015bmy nasze walizki rzucili\u015bmy si\u0119 na map\u0119 Rumunii. Wyznaczone nam miejsce przej\u015bciowego postoju na pewno nie znajdowa\u0142o si\u0119 na szlaku wiod\u0105cym do Konstancy czy do jakiegokolwiek innego portu morskiego\u201d.
    Pomi\u0119dzy 18 a 30 wrze\u015bnia 1939 roku kluczow\u0105 postaci\u0105 utrzymuj\u0105c\u0105 kontakt z prezydentem RP i innymi cz\u0142onkami kierownictwa pa\u0144stwa sta\u0142 si\u0119 Roger Raczy\u0144ski, ambasador RP w Rumunii. By\u0142 jedyn\u0105 osob\u0105 mog\u0105c\u0105 komunikowa\u0107 si\u0119 zar\u00f3wno z internowanymi, jak i z politykami polskimi staraj\u0105cymi si\u0119 we Francji o odtworzenie na obczy\u017anie najwa\u017cniejszych organ\u00f3w w\u0142adz RP. Dzi\u0119ki osobistemu zaanga\u017cowaniu Raczy\u0144skiemu uda\u0142o si\u0119 sk\u0142oni\u0107 Ignacego Mo\u015bcickiego do przekazania stanowiska prezydenta W\u0142adys\u0142awowi Raczkiewiczowi, co pozwoli\u0142o na powo\u0142anie rz\u0105du gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego i utrzymanie ci\u0105g\u0142o\u015bci konstytucyjnych w\u0142adz pa\u0144stwa polskiego.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Most graniczny na Czeremoszu w Kutach.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    6. Nowe Ministerstwo Spraw Zagranicznych<\/strong>
    W rz\u0105dzie sformowanym w Pary\u017cu 1 pa\u017adziernika 1939 roku przez gen. W\u0142adys\u0142awa Sikorskiego resort spraw zagranicznych obj\u0105\u0142 August Zaleski. Nowy minister by\u0142 osob\u0105 dobrze znan\u0105 w \u015bwiecie dyplomacji. Przed wojn\u0105 kierowa\u0142 m.in. polskimi plac\u00f3wkami dyplomatycznymi w Szwajcarii, Grecji i we W\u0142oszech, a w latach 1926-32 sta\u0142 na czele MSZ w jedenastu kolejnych rz\u0105dach RP. Ministrem spraw zagranicznych pozosta\u0142 do lipca 1941 roku, gdy poda\u0142 si\u0119 do dymisji w prote\u015bcie przeciwko zawartemu w\u00f3wczas uk\u0142adowi polsko – radzieckiemu, zwanemu od nazwisk sygnatariuszy uk\u0142adem Sikorski-Majski. Zaleski protestowa\u0142 przeciwko postanowieniom tego porozumienia, sposobowi jego negocjacji oraz zmarginalizowaniu roli Ministerstwa Spraw Zagranicznych podczas rozm\u00f3w.
    Zorganizowanie pracy ministerstwa nie by\u0142o zadaniem prostym. Po utworzeniu rz\u0105du gen. Sikorskiego przez blisko dwa miesi\u0105ce siedzib\u0105 MSZ by\u0142a Ambasada RP w Pary\u017cu. Przepe\u0142nione pomieszczenia plac\u00f3wki s\u0142u\u017cy\u0142y w tym czasie tak\u017ce innym organom w\u0142adz pa\u0144stwowych. Sytuacja polepszy\u0142a si\u0119 nieco, gdy 22 listopada 1939 roku Ministerstwo przenios\u0142o si\u0119 wraz z ca\u0142ym rz\u0105dem do miasta Angers, ok. 300 km na po\u0142udniowy wsch\u00f3d od Pary\u017ca. W\u0142adze francuskie wskaza\u0142y t\u0119 lokalizacj\u0119 ze wzgl\u0119du na jej oddalenie od granicy z Niemcami oraz na historyczne zwi\u0105zki Andegawenii z histori\u0105 Polski. Stabilizacja trwa\u0142a raptem siedem miesi\u0119cy. Po ataku III Rzeszy na Francj\u0119 i szybkich post\u0119pach ofensywy niemieckiej rz\u0105d polski, zgodnie z zaleceniem w\u0142adz francuskich przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 14 czerwca do Libourne w pobli\u017cu Bordeaux i wybrze\u017ca atlantyckiego. Po kr\u00f3tkim pobycie w tym mie\u015bcie grupa najwa\u017cniejszych osobisto\u015bci, m.in. prezydent RP W\u0142adys\u0142aw Raczkiewicz oraz cz\u0142onkowie rz\u0105du z ministrem Zaleskim zostali na pok\u0142adzie brytyjskiego kr\u0105\u017cownika HMS \u201eArethusa\u201d ewakuowani do Londynu.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Posiedzenie rz\u0105du w Angers w grudniu 1939 roku; od lewej premier W\u0142adys\u0142aw Sikorski, minister J\u00f3zef Haller, minister skarbu Henryk Strasburger, minister spraw zagranicznych August Zaleski.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    7. Sytuacja uchod\u017ac\u00f3w w Rumunii i na W\u0119grzech<\/strong>
    Podczas dzia\u0142a\u0144 wojennych we wrze\u015bniu 1939 roku granic\u0119 polsko-rumu\u0144sk\u0105 przekroczy\u0142o oko\u0142o 20 tysi\u0119cy cywilnych obywateli Polski. Dla znacznej cz\u0119\u015bci uchod\u017ac\u00f3w pierwszym punktem udzielaj\u0105cym podstawowej pomocy sta\u0142 si\u0119 Konsulat RP w Czerniowcach. Tu kierowali si\u0119 tak\u017ce ewakuowani urz\u0119dnicy pa\u0144stwowi. Jedn\u0105 z podstawowych zada\u0144 polskich plac\u00f3wek w Rumunii \u2013 obok wspomnianego konsulatu tak\u017ce Ambasady RP w Bukareszcie \u2013 sta\u0142o si\u0119 wydawanie uchod\u017acom dokument\u00f3w to\u017csamo\u015bci oraz udzielanie im, w miar\u0119 mo\u017cliwo\u015bci, skromnej pomocy finansowej. Do Rumunii przedosta\u0142o si\u0119 tak\u017ce ok. 30 tysi\u0119cy \u017co\u0142nierzy Wojska Polskiego, w tym ponad 3600 oficer\u00f3w. Zostali oni przez w\u0142adze osadzeni w kilkudziesi\u0119ciu obozach dla internowanych. Opiek\u0105 otoczy\u0142a ich Ambasada RP, do kt\u00f3rej przyby\u0142 Miros\u0142aw Arciszewski, delegat rz\u0105du RP do spraw uchod\u017ac\u00f3w.
    Po zako\u0144czeniu wrze\u015bniowej wojny obronnej znaczna grupa cywil\u00f3w i wojskowych, licz\u0105ca oko\u0142o 100-140 tysi\u0119cy os\u00f3b, znalaz\u0142a si\u0119 tak\u017ce na W\u0119grzech. Miejscowe w\u0142adze, generalnie nastawione \u017cyczliwie do uchod\u017ac\u00f3w, zorganizowa\u0142y dla nich 105 oboz\u00f3w internowania. Dzi\u0119ki Poselstwu RP w Budapeszcie wi\u0119kszo\u015b\u0107 zatrzymanych Polak\u00f3w mog\u0142a opu\u015bci\u0107 miejsce przymusowego pobytu. Rz\u0105d w\u0119gierki milcz\u0105co aprobowa\u0142 masowe wyjazdy os\u00f3b internowanych za granic\u0119. Jesieni\u0105 1939 i wiosn\u0105 1940 roku polskiej plac\u00f3wce uda\u0142o si\u0119 zorganizowa\u0107 ewakuacj\u0119 do Francji ok. 21 tysi\u0119cy wojskowych i 6 tysi\u0119cy os\u00f3b cywilnych. Akcja pomocy w Rumunii i na W\u0119grzech trwa\u0142a a\u017c do wymuszonej przez Niemc\u00f3w likwidacji polskich plac\u00f3wek w obu krajach w 1940 i 1941 roku.<\/p>\n

    \"\"
    Paszport wystawiony w pa\u017adzierniku 1939 r. w Konsulacie RP w Czerniowcach.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    8. Ostatnia sesja Ligi Narod\u00f3w<\/strong>
    System zbiorowego bezpiecze\u0144stwa ukszta\u0142towany w wyniku I wojny \u015bwiatowej okaza\u0142 si\u0119 nieskuteczny i nietrwa\u0142y. Wysi\u0142ki Ligi Narod\u00f3w utworzonej w 1920 roku z inicjatywy prezydenta USA Woodrow Wilsona nie zapobieg\u0142y wybuchowi w 1939 roku nowego konfliktu. W ostatniej, nadzwyczajnej sesji Zgromadzenia Ligi, jaka odby\u0142a si\u0119 w Genewie w grudniu 1939 roku wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 tak\u017ce delegacja polska. Tematem obrad by\u0142a sytuacja powsta\u0142a w zwi\u0105zku z atakiem ZSRR na Finlandi\u0119. Wobec faktu, i\u017c Zgromadzenie Ligi nie przeprowadzi\u0142o wcze\u015bniej dyskusji nad agresj\u0105 Niemiec na Polsk\u0119, sesja grudniowa mog\u0142a sta\u0107 si\u0119 dla rz\u0105du gen. Sikorskiego pierwsz\u0105 okazj\u0105 do przedstawienia na forum Ligi Narod\u00f3w stanowiska w tej sprawie. Niestety, ostro\u017cna postawa mocarstw zachodnich i pe\u0142na obaw polityka w\u0142adz Szwajcarii uniemo\u017cliwi\u0142y sformu\u0142owanie przez Polsk\u0119 jednoznacznego oskar\u017cenia dotycz\u0105cego III Rzeszy. W tej sytuacji przewodnicz\u0105cy delegacji polskiej, wiceminister spraw zagranicznych Zygmunt Grali\u0144ski wyg\u0142osi\u0142 14 grudnia przem\u00f3wienie, w kt\u00f3rym pomin\u0105\u0142 kwesti\u0119 polsko-niemieck\u0105, koncentruj\u0105c si\u0119 na generalnym pot\u0119pieniu wszelkich wojen agresywnych i wyra\u017caj\u0105c solidarno\u015b\u0107 z zaatakowanymi Finami. Jego intencje zosta\u0142y jednak odczytane, a wyst\u0105pienie spotka\u0142o si\u0119 z powszechnym zrozumieniem. Sesji przys\u0142uchiwa\u0142 si\u0119 przyby\u0142y specjalnie do Genewy s\u0119dziwy Ignacy Jan Paderewski, dla opinii mi\u0119dzynarodowej symbolizuj\u0105cy od pocz\u0105tk\u00f3w 20. wieku nieugi\u0119t\u0105 walk\u0119 o niepodleg\u0142o\u015b\u0107 Polski.
    Podczas grudniowych obrad Zgromadzenie Ligi podj\u0119\u0142o decyzj\u0119 o wykluczeniu ZSRR z grona cz\u0142onk\u00f3w Ligi, co by\u0142o faktem, kt\u00f3ry w najmniejszym stopniu nie wp\u0142yn\u0105\u0142 na przebieg wydarze\u0144 II wojny \u015bwiatowej.<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Delegacja polska na sali obrad Zgromadzenia Ligi; drugi od prawej Sylwin Strakacz, delegat Polski przy Lidze Narod\u00f3w, trzeci Kazimierz Tr\u0119bicki, konsul generalny RP w Genewie, czwarty Ignacy Jan Paderewski, pi\u0105ty Zygmunt Grali\u0144ski, sz\u00f3sty Jan Modzelewski, by\u0142y pose\u0142 RP w Szwajcarii, delegat Polskiego Czerwonego Krzy\u017ca w tym kraju.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    9. Do broni!<\/strong>
    Jednym z podstawowych zada\u0144 rz\u0105du gen. Sikorskiego we Francji sta\u0142o si\u0119 stworzenie Armii Polskiej. W dzia\u0142aniach tych kluczowa rola przypad\u0142a Ministerstwu Spraw Zagranicznych i polskim plac\u00f3wkom dyplomatyczno-konsularnym. W\u0142adze polskie szacowa\u0142y, \u017ce zasoby ludzkie, jakie mo\u017cna by\u0142o bra\u0107 pod uwag\u0119 w procesie formowania jednostek, powinny obj\u0105\u0107 od 165 do 185 tysi\u0119cy os\u00f3b. Liczono w pierwszym rz\u0119dzie na oko\u0142o p\u00f3\u0142milionow\u0105 spo\u0142eczno\u015b\u0107 emigrant\u00f3w polskich we Francji. Akcj\u0105 rekrutacyjn\u0105 kierowa\u0142 konsul generalny w Lille Aleksander Kawa\u0142kowski, kt\u00f3ry obj\u0105\u0142 funkcj\u0119 szefa Centralnego Biura Rekrutacyjnego. Do czerwca 1940 roku przed komisjami poborowymi stan\u0119\u0142o 124 tysi\u0105ce m\u0119\u017cczyzn, do zdolnych do noszenia broni uznano 103 tysi\u0105ce os\u00f3b.
    Akcja poborowa trwa\u0142a tak\u017ce po upadku Francji, po przeniesieniu si\u0119 w\u0142adz RP do Londynu. Rozwa\u017caj\u0105c mo\u017cliwo\u015b\u0107 nowej rekrutacji, rz\u0105d polski podj\u0105\u0142 w tej sprawie rozmowy z administracj\u0105 Stan\u00f3w Zjednoczonych i w\u0142adzami Kanady. Podstawowym \u017ar\u00f3d\u0142em rekrutacji pozosta\u0142a jednak emigracja polska w Wielkiej Brytanii oraz, w znacznie mniejszym stopniu, zaci\u0105g ochotniczy w krajach Ameryki Po\u0142udniowej. Na czele Konsularnej Komisji Poborowej, dzia\u0142aj\u0105cej w siedzibie Ambasady RP w Londynie, stan\u0105\u0142 konsul generalny RP Karol Pozna\u0144ski. W ci\u0105gu ca\u0142ego okresu wojny rozpatrzy\u0142a ona podania ponad 45 tysi\u0119cy os\u00f3b, obywateli polskich i cudzoziemc\u00f3w, w tym tak\u017ce 761 pa\u0144, kandydatek do Ochotniczej S\u0142u\u017cby Kobiet!<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Biuro Konsularnej Komisji Poborowej w Londynie w pa\u017adzierniku 1939 r.; pierwszy z prawej \u2013 mjr Stefan Dobrowolski.<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    10. Jedyny sojusznik Wielkiej Brytanii<\/strong>
    Po upadku Francji w lipcu 1940 roku Polska sta\u0142a si\u0119 jedynym sojusznikiem Wielkiej Brytanii dysponuj\u0105cym realnymi si\u0142ami zbrojnymi. Armie holenderska i norweska skapitulowa\u0142y w ca\u0142o\u015bci, a oddzia\u0142y Wolnych Francuz\u00f3w dopiero si\u0119 organizowa\u0142y. Tymczasem do walki z Niemcami mogli stan\u0105\u0107 polscy lotnicy i marynarze oraz cz\u0119\u015b\u0107 si\u0142 l\u0105dowych, og\u00f3\u0142em oko\u0142o 27 tysi\u0119cy \u017co\u0142nierzy i oficer\u00f3w, kt\u00f3rych uda\u0142o si\u0119 ewakuowa\u0107 na Wyspy Brytyjskie i do Palestyny.
    W tej sytuacji kwesti\u0105 wielkiej wagi sta\u0142o si\u0119 uregulowanie zasad wsp\u00f3\u0142pracy wojskowej z Wielk\u0105 Brytani\u0105. 5 sierpnia 1940 roku premierzy i ministrowie spraw zagranicznych obu kraj\u00f3w podpisali w siedzibie szefa rz\u0105du brytyjskiego przy Downing Street 10 umow\u0119, kt\u00f3ra przewidywa\u0142a, i\u017c \u201ePolskie Si\u0142y Zbrojne tworz\u0105 armi\u0119 suwerennej Rzeczypospolitej Polskiej\u201d. Jednostki wojskowe RP mia\u0142y zachowa\u0107 narodow\u0105 organizacj\u0119, emblematy, stopnie i dow\u00f3dztwo. Ze wzgl\u0119du na polityczny i propagandowy wymiar porozumienia podpisaniu dokumentu nadano szczeg\u00f3lnie uroczyst\u0105 form\u0119, \u201ez niepraktykowanym w takich okoliczno\u015bciach ceremonia\u0142em\u201d, jak to okre\u015bli\u0142 w swych wspomnieniach ambasador Edward Raczy\u0144ski, jeden z uczestnik\u00f3w negocjacji umowy. \u015awiadkami z\u0142o\u017cenia podpis\u00f3w by\u0142o ca\u0142e grono cz\u0142onk\u00f3w rz\u0105du Winstona Churchilla, obok ministra spraw zagranicznych lorda Halifaxa tak\u017ce ministrowie wojny, lotnictwa, spraw wewn\u0119trznych i do spraw domini\u00f3w (kolonii).<\/p>\n

    \"\"<\/p>\n

    Moment podpisania umowy; siedz\u0105 od lewej minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii lord Halifax, ambasador RP w Wielkiej Brytanii Edward Raczy\u0144ski, premier gen. W\u0142adys\u0142aw Sikorski, premier Winston Churchill, minister spraw zagranicznych August Zaleski oraz cz\u0142onkowie brytyjskiego Gabinetu Wojennego Clement Attlee i Arthur Greenwood. Za Sikorskim stoi brytyjski minister wojny Anthony Eden, za Churchillem minister spraw wewn\u0119trznych John Anderson, a za Zaleskim minister do spraw domini\u00f3w Thomas Inskip (w jasnym garniturze).<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    11. Punkt kontaktowy w Barcelonie<\/strong>
    Wojna radykalnie zmieni\u0142a funkcje i zadania polskich konsulat\u00f3w honorowych. W okresie pokoju plac\u00f3wki te, kierowane przez konsul\u00f3w nie b\u0119d\u0105cych z regu\u0142y obywatelami polskimi, nie maj\u0105cych statusu urz\u0119dnik\u00f3w pa\u0144stwowych i nie pobieraj\u0105cych za sw\u0105 prac\u0119 sta\u0142ej pensji, koncentrowa\u0142y si\u0119 na promocji gospodarczej Polski. Zadanie to po wybuchu wojny przesta\u0142o by\u0107 aktualne. Po wrze\u015bniu 1939 blisko 130 istniej\u0105cych na \u015bwiecie konsulat\u00f3w honorowych zaj\u0119\u0142o si\u0119 przede wszystkim uchod\u017acami z terenu Polski oraz opiek\u0105 nad miejscow\u0105 Poloni\u0105.
    Przed nowymi zadaniami w szczeg\u00f3lny spos\u00f3b stan\u0119li konsulowie honorowi w krajach le\u017c\u0105cych na trasach cywilnych i wojskowych uchod\u017ac\u00f3w z zaatakowanej Polski. Polskie plac\u00f3wki udziela\u0142y nap\u0142ywaj\u0105cym niezb\u0119dnych informacji, pomaga\u0142y znale\u017a\u0107 schronienie i transport, chroni\u0142y uciekinier\u00f3w z oboz\u00f3w internowania. Do najbardziej aktywnych nale\u017ca\u0142 konsulat honorowy RP w Barcelonie kierowany przez konsula Eduardo Rod\u00f3n y Blasa. Plac\u00f3wka stanowi\u0142a punkt kontaktowy dla obywateli polskich, cywil\u00f3w i wojskowych, kt\u00f3rzy w latach 1939-1942 przedostawali si\u0119 nielegalnie z Francji do Hiszpanii z zamiarem dotarcia przez Portugali\u0119 do Wielkiej Brytanii. Konsulat organizowa\u0142 dla nich zakwaterowanie, fa\u0142szywe dokumenty i transport do Madrytu oraz udziela\u0142 pomocy osobom, kt\u00f3re zosta\u0142y przez Hiszpan\u00f3w aresztowane. Polska pracownica kontraktow\u0105 konsulatu Wanda Morbitzer wspomina\u0142a: \u201eUchod\u017acy podchodzili do Barcelony noc\u0105, tak \u017ceby wej\u015b\u0107 do miasta z rannym ruchem i jak najpr\u0119dzej odnale\u017a\u0107 nasz adres. Ma\u0142a klitka naszego biura z archiwum zmieni\u0142a wygl\u0105d: zjawi\u0142 si\u0119 zapas herbaty, mleka kondensowanego, suchar\u00f3w. Maszynka elektryczna do gotowania, druga do golenia, \u017celazko i farba do w\u0142os\u00f3w dla niekt\u00f3rych bezwarunkowych blondyn\u00f3w\u201d.<\/p>\n

    \"\"
    Konsul Eduardo Rod\u00f3n y Blasa i Wanda Morbitzer na balkonie konsulatu honorowego RP w Barcelonie (lata 30.)<\/em><\/p>\n

    \u00a0<\/p>\n

    12. Wojenny protok\u00f3\u0142<\/strong>
    Przez ca\u0142y okres wojny rz\u0105d polski utrzymywa\u0142 aktywne kontakty dyplomatyczne z pa\u0144stwami koalicji antyhitlerowskiej i pa\u0144stwami neutralnymi. Miar\u0105 zaanga\u017cowania we wsp\u00f3\u0142prac\u0119 by\u0142o kontynuowanie misji obcych przedstawicieli dyplomatycznych przy w\u0142adzach RP oraz akredytowanie nowych ambasador\u00f3w i pos\u0142\u00f3w. Bezpo\u015brednio po utworzeniu rz\u0105du polskiego we Francji swe funkcje podj\u0119li przedwojenni ambasadorowie Wielkiej Brytanii, Francji, Stan\u00f3w Zjednoczonych i Turcji, a w p\u00f3\u017aniejszym czasie tak\u017ce pos\u0142owie Brazylii, Czechos\u0142owacji, Belgii i Holandii. Pierwszych czterech uczestniczy\u0142o w 1940 roku w licznych uroczysto\u015bciach zwi\u0105zanych z formowaniem we Francji Armii Polskiej. Ich obecno\u015b\u0107 podkre\u015bla\u0142a mi\u0119dzynarodow\u0105 pozycj\u0119 rz\u0105du polskiego i znaczenie, jakie przypisywali sojusznicy do odtworzenia polskich si\u0142 zbrojnych.
    Ca\u0142y szereg dyplomat\u00f3w rozpocz\u0105\u0142 sw\u0105 misj\u0119 tak\u017ce po przeniesieniu si\u0119 w\u0142adz polskich do Londynu. W maju 1941 roku listy uwierzytelniaj\u0105ce na r\u0119ce prezydenta W\u0142adys\u0142awa Raczkiewicza z\u0142o\u017cy\u0142 nowy ambasador Wielkiej Brytanii, we wrze\u015bniu, po odnowieniu stosunk\u00f3w dyplomatycznych z ZSRR \u2013 ambasador Zwi\u0105zku Radzieckiego, a w listopadzie pose\u0142 Kanady. W maju 1943 roku dobieg\u0142 ko\u0144ca dwuletni sp\u00f3r o akredytacj\u0119 przedstawiciela Watykanu: rz\u0105d brytyjski nie godzi\u0142 si\u0119 na przyznanie przywilej\u00f3w dyplomatycznych W\u0142ochowi Alfredo Paciniemu reprezentuj\u0105cemu Stolic\u0119 Apostolsk\u0105 w okresie funkcjonowania rz\u0105du RP we Francji i zaakceptowa\u0142 dopiero mianowanie na t\u0119 funkcj\u0119 abp Williama Godfreya, obywatela brytyjskiego.<\/p>\n

    \"\" \"\"

    Listy uwierzytelniaj\u0105ce ambasadora Wielkiej Brytanii Cecila Francisa Dormera podpisane przez kr\u00f3la Jerzego VI.<\/em><\/p>\n\n\n\n\n\n

    1-12<\/strong> \/ 13-24<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

    1-12 \/ 13-24 1. Moc traktat\u00f3wUfali\u015bmy sojusznikom. Polska wkracza\u0142a w okres wojny pe\u0142na wiary w moc traktat\u00f3w, jakie zawiera\u0142a ze swymi europejskimi partnerami ju\u017c od pocz\u0105tku lat dwudziestych. Najwcze\u015bniejszym z owych porozumie\u0144 by\u0142a polsko-francuska umowa z 19 lutego 1921 roku. Podpisana w Pary\u017cu przez ministr\u00f3w spraw zagranicznych Aristidesa Brianda i Eustachego Sapieh\u0119 by\u0142a dla m\u0142odego […]<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":2380,"parent":2367,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"inline_featured_image":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"class_list":["post-2373","page","type-page","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"yoast_head":"\nDyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"pl_PL\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"Dyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"1-12 \/ 13-24 1. Moc traktat\u00f3wUfali\u015bmy sojusznikom. Polska wkracza\u0142a w okres wojny pe\u0142na wiary w moc traktat\u00f3w, jakie zawiera\u0142a ze swymi europejskimi partnerami ju\u017c od pocz\u0105tku lat dwudziestych. Najwcze\u015bniejszym z owych porozumie\u0144 by\u0142a polsko-francuska umowa z 19 lutego 1921 roku. Podpisana w Pary\u017cu przez ministr\u00f3w spraw zagranicznych Aristidesa Brianda i Eustachego Sapieh\u0119 by\u0142a dla m\u0142odego […]\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Instytut Polski w Tokio\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2020-10-08T04:52:05+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"1500\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"1000\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/jpeg\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Szacowany czas czytania\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"18 minut\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/\",\"url\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/\",\"name\":\"Dyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg\",\"datePublished\":\"2020-08-04T11:48:26+00:00\",\"dateModified\":\"2020-10-08T04:52:05+00:00\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"pl-PL\",\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg\",\"contentUrl\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg\",\"width\":1500,\"height\":1000,\"caption\":\"2018.11.17 DSZ 2018, Dzie\u0144 otwarty MSZ, Fot. Gabriel Pi\u0119tka \/ MSZ\"},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"Poznaj Polsk\u0119\",\"item\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"Artyku\u0142y\",\"item\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":4,\"name\":\"Dyplomacja czasu wojny\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/#website\",\"url\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/\",\"name\":\"Instytut Polski w Tokio\",\"description\":\"Instytuty Polskie\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"pl-PL\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Dyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/","og_locale":"pl_PL","og_type":"article","og_title":"Dyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio","og_description":"1-12 \/ 13-24 1. Moc traktat\u00f3wUfali\u015bmy sojusznikom. Polska wkracza\u0142a w okres wojny pe\u0142na wiary w moc traktat\u00f3w, jakie zawiera\u0142a ze swymi europejskimi partnerami ju\u017c od pocz\u0105tku lat dwudziestych. Najwcze\u015bniejszym z owych porozumie\u0144 by\u0142a polsko-francuska umowa z 19 lutego 1921 roku. Podpisana w Pary\u017cu przez ministr\u00f3w spraw zagranicznych Aristidesa Brianda i Eustachego Sapieh\u0119 by\u0142a dla m\u0142odego […]","og_url":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/","og_site_name":"Instytut Polski w Tokio","article_modified_time":"2020-10-08T04:52:05+00:00","og_image":[{"width":1500,"height":1000,"url":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg","type":"image\/jpeg"}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Szacowany czas czytania":"18 minut"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/","url":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/","name":"Dyplomacja czasu wojny - Instytut Polski w Tokio","isPartOf":{"@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg","datePublished":"2020-08-04T11:48:26+00:00","dateModified":"2020-10-08T04:52:05+00:00","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#breadcrumb"},"inLanguage":"pl-PL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"pl-PL","@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#primaryimage","url":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg","contentUrl":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-content\/uploads\/sites\/22\/2020\/08\/45243285744_6deb527df9_o.jpg","width":1500,"height":1000,"caption":"2018.11.17 DSZ 2018, Dzie\u0144 otwarty MSZ, Fot. Gabriel Pi\u0119tka \/ MSZ"},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/dyplomacja-czasu-wojny\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"Poznaj Polsk\u0119","item":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"Artyku\u0142y","item":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/pl\/poznaj-polske\/artykuly\/"},{"@type":"ListItem","position":4,"name":"Dyplomacja czasu wojny"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/#website","url":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/","name":"Instytut Polski w Tokio","description":"Instytuty Polskie","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"pl-PL"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2373","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2373"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2373\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3032,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2373\/revisions\/3032"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2367"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2380"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/instytutpolski.pl\/tokyo\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2373"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}