Wystawa pt. „Robi ręką” jest zbiorem prac Dity Amiel z ostatnich lat. Obejmuje instalacje i rzeźby wykonane z przetworzonych materiałów, m.in. zardzewiałego żelaza, odpadów budowlanych czy starych beczek. Estetyka towarzysząca wadom i bezwartościowości, rdza i zniszczenia w moich oczach nabierają wartości, a w moich dłoniach przeobrażają się w nowe dzieła – opowiada Dita Amiel  – Spotkanie z materiałem pobudza moją wyobraźnię w kierunku kształtów, kolorów, unicestwienia i odrodzenia. 

W katalogu promującym wystawę Amiel znalazły się również fragmenty opowiadań i wierszy zmarłej w 2021 r. matki Artystki – Irit Amiel. Duża część jej twórczości została przełożona na liczne języki, jej opowiadania czytają uczniowie w polskich szkołach. Nasze tworzenie przeplata się ze sobą. – wspomina Dita Amiel – Latami współpracowałyśmy ze sobą, moje prace są na okładkach jej książek. Nawet jeśli nie w sposób dosłowny, jej pisanie jest nierozerwalnie związane ze mną i moją twórczością.

Otwarcie wystawy odbędzie się 13 marca (czwartek) o g. 19:00 w Domu Artysty w Tel Awiwie.

Adres: ul. Alharizi 9, Tel Awiw

Wstęp wolny

Wystawa potrwa do 5 kwietnia 2025 r.

Irit Amiel – urodzona w zasymilowanej rodzinie żydowskiej w Częstochowie w maju 1931 roku jako Irena Librowicz. Zmarła w Izraelu 16 lutego 2021 roku. Podczas II wojny światowej przebywała w częstochowskim getcie, z którego udało jej się wydostać. Dzięki aryjskim dokumentom oraz pomocy Polaków doczekała końca wojny ukrywając się pod przybranym nazwiskiem we wsi Poniatów, a następnie w Warszawie wraz z ocalałą ciocią. Jej rodzice wraz z najbliższą rodziną zginęli w Treblince.

Po zakończeniu wojny wróciła do rodzinnej Częstochowy, gdzie przez krótki okres uczęszczała do Gimanzjum Żeńskiego im. Juliusza Słowackiego. Tamże przyłączyła się do żydowskiej organizacji Bricha, wraz którą w 1947 roku przez obozy dla uchodźców w Niemczec, Włoszech i na Cyprze przedostała się nielegalnie do ówczesnego brytyjskiego mandatu Palestyny. Kilka miesięcy spędziła w kibucu Beit Haszita, a następnie zamieszkała w kibucu Palmachim. Tam poznała swojego przyszłego męża, z którym przeprowadziła się do Ramat Gan. Studiowała filologię, historię i historię literatury, a latach późniejszych również translatorykę.

W bogatym dorobku literackim Irit Amiel najbardziej znaną pozycją jest zbiór opowiadań „Osmaleni” (1999), który w 2000 roku nominowano do Nagrody Literackiej „Nike”. Nominowany do tej nagrody został też wydany w 2008 roku kolejny tom prozy Amiel „Podwójny krajobraz”. Za tom poetycki „Spóźniona” nominowana została w 2017 roku do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego 2017.