Tamara de Lempicka (1894 lub 1898–1980) była odważną artystką epoki art déco, której wpływ wykracza daleko poza świat sztuki, obejmując również modę i kulturę popularną. Jej ikoniczne dzieła do dziś przyciągają kolekcjonerów sztuki na całym świecie, a jej styl inspirował projektantów, musicale oraz współczesne ruchy artystyczne.

Film pt. „Sztuka i przetrwanie – prawdziwa historia Tamary de Lempickiej” (w reżyserii Julie Rubio) przedstawia jej drogę jako artystki przełomowej, imigrantki i kobiety przekraczającej normy społeczne. Ukazuje estetyczną i społeczną siłę jej twórczości, zawiera niepublikowane wcześniej materiały, w tym domowe nagrania artystki. Narratorką w filmie jest aktorka Anjelica Huston.

Pokazy filmu odbędą się w ramach TLVFest 2025 – Międzynarodowego Festiwalu Filmów LGBTQ+ w Tel Awiwie, który w tym roku obchodzi swoje 20-lecie. Festiwal stanowi wyjątkowe spotkanie kulturalne, odbywające się co roku w Tel Aviv Cinematheque. Przez dziesięć festiwalowych dni corocznie prezentowanych jest kilkadziesiąt filmów – wiele z nich nie trafia do regularnej dystrybucji w Izraelu – a także warsztaty i specjalne projekty z udziałem twórców filmowych z całego świata.

W dniach 23 października – 1 listopada 2025 odbędzie się pięć pokazów filmu o Tamarze de Lempickiej. Terminy seansów zostaną opublikowane wkrótce  na stronie festiwalu.

Artystka urodziła się prawdopodobnie w 1894 lub 1898 roku. Jej zamożni rodzice od najmłodszych lat wprowadzali ją w świat sztuki i kultury. W dzieciństwie podróżowała po Europie i była głęboko zafascynowana sztuką renesansu, która na trwałe wpłynęła na jej styl. W 1915 roku wyszła za mąż za Tadeusza Łempickiego, przyjmując jego nazwisko. Po rewolucji rosyjskiej zmuszona była zmienić dotychczasowe życie i przeniosła się do Paryża, gdzie przyjęła nazwisko de Lempicka, szybko stają się częścią tętniącej życiem paryskiej scenę artystycznej.

W Paryżu lat 20. XX wieku ukształtowała swój charakterystyczny styl – połączenie ostrych geometrycznych linii, dekoracyjnych kompozycji i pełnych zmysłowości portretów figuratywnych. Potrafiła przedstawiać kobiety silne, eleganckie i niezależne – nie jako bierne modelki, lecz jako postaci potężne i świadome swojej pozycji społecznej. Styl ten uczynił ją jedną z najbardziej rozpoznawalnych artystek epoki art déco.

W 1940 roku wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych w obliczu narastającego faszyzmu w Europie. Choć w kolejnych latach trudno było jej utrzymać międzynarodową pozycję, w ostatnich dekadach jej twórczość została na nowo odkryta i dziś uznawana jest za jedną z najważniejszych i najcenniejszych artystek w świecie sztuki.