Fryderyk Chopin, urodzony 1 marca 1810 r. (lub 22 lutego 1810 r.) uznawany jest za jednego z najwybitniejszych pianistów i kompozytorów epoki romantyzmu. Elementem charakterystycznym utworów Chopina jest pogłębiona ekspresja oraz czerpanie ze wzorców stylistycznych polskiej muzyki ludowej. Jego talent odkryto, gdy miał zaledwie kilka lat – wzmianki o genialnym dziecku szybko zachwyciły warszawską arystokrację.

5 listopada 1830 Chopin na zawsze opuścił Polskę. Po dość długiej tułaczce ostatecznie udał się do Paryża. W czasie drogi Chopin napisał dziennik, przedstawiający stan jego ducha podczas pobytu w Stuttgarcie, gdzie ogarnęła go rozpacz z powodu upadku powstania listopadowego. Wedle tradycji, powstały wtedy pierwsze szkice do Etiudy „Rewolucyjnej”. Utwory tego okresu wypełnione są dramatyzmem, które z wolna zaczęły dominować w twórczości kompozytora.

Mimo życia za granicami kraju Chopin sercem i myślami cały czas był w Polsce. Zaczął żyć życiem polskiej emigracji, utrzymując ścisłe kontakty z głównymi intelektualistami polskimi (Adam Mickiewicz, Julian Ursyn Niemcewicz, Cyprian Kamil Norwid).

Umierający Chopin poprosił, by po śmierci otwarto jego ciało i wyjęte z niego serce przesłano do Warszawy. Słój z sercem kompozytora zatopionym w alkoholu, został przewieziony potajemnie do Polski w styczniu 1850 przez jego starszą siostrę Ludwikę Jędrzejewiczową. W Warszawie przechowywała go przez jakiś czas w swym mieszkaniu, później zostało powierzone opiece księżom misjonarzom w kościele Świętego Krzyża, który był kościołem parafialnym rodziny Chopinów. Na tablicy pamiątkowej widnieje napis Fryderykowi Chopinowi, rodacy. Nad nim cytat z Ewangelii św. Mateusza: Gdzie skarb twój, tam serce twoje.