Wystawa Fotografia zabija człowieka – zdjęcia ze spektakli Tadeusza Kantora, autorstwa włoskiego fotografa Romano Martinisa. Był on pierwszym, zachodnim fotografem, który w 1969 zaczął dokumentować twórczość teatralną Kantora. Współpraca trwała dwadzieścia lat, do śmierci reżysera. Dzięki wysokiej jakości i ekspresyjności tych fotografii, są one unikalnym dokumentem i pomagają zrozumieć rolę, jaką Kantor odegrał w życiu kulturalnym świata w dwudziestym wieku.

Wystawa jest prezentowana przez cały okres trwania festiwalu, na ogrodzeniu Akademii Muzycznej, Teatralnej i Sztuk Pięknych w Kiszyniowie, str. Mateevici 111

Kantor. Wieczorem są moje urodziny. Spektakle Tadeusza Kantora w projekcjach

Trzy nagrania spektakli Tadeusza Kantora, zrealizowane jako teatr telewizji przez TVP. Wprowadzenie i komentarz do projekcji zapewnią Andrzej i Teresa Wełmińscy aktorzy Teatrul Cricot2, którzy uczestniczyli w kreacji tych przedstawień. Projekcje są prezentowane z angielskimi napisami.

29.04., godz 21.30, Akademia Muzyczna, Teatralna i Sztuk Pięknych: Umarła klasa; Wielopole, Wielopole

30.04., godz 21.00, Akademia Muzyczna, Teatralna i Sztuk Pięknych: Dziś są moje urodziny

Słomiane Hieroglify. Performance – rezultat warsztatów „Po Kantorze”

2.5., godz. 17.30, Teatr im. Eugene Ionesco

Warsztaty dla studentów Akademii Muzycznej, Teatralnej i Sztuk Pięknych w Kiszyniowie odbyły się w dniach 14-27 kwietnia 2015. Przerowadzili je Teresa i Andrzej Wełmińscy członkowie Teatru Cricot 2 i współpracownicy Tadeusza Kantora. Metody pracy wynikały z wieloletniej praktyki teatralnej wypracowanej przez tych artystów odwołując się zwłaszcza do idei teatru autonomicznego, dla którego wszystkie komponenty dzieła są równoprawne oraz sięgając do fundamentalnych zasad sztuki współczesnej, podkreślając rolę ryzyka, kreatywności, niepewności, nieodwracalności i współodpowiedzialności za ostateczny kształt spektaklu. W rezultacie pracy z młodymi artystami z Wydziału Teatralnego Akademii Sztuk w Kiszyniowie powstał performance pt. Słomiane Hieroglify. Budowa utworu zawiera liczne dygresje, figury słowno-dzwiękowe i odwołania dotyczące nie tylko różnorodnych zjawisk sztuki współczesnej ale też barokowej twórczości Dymitra Kantemira.

Organizacja warsztatów była możliwa dzięki zaangażowaniu Instytutu Adam Mickiewicza i Fundacji Andrzeja i Teresy Wełmińskich.