Poświatowska uważana jest za poetkę miłości i śmierci – motywów przewodnich jej twórczości – ze względu na chorobę serca, która towarzyszyła jej od dzieciństwa i doprowadziła do jej przedwczesnej śmierci w wieku trzydziestu dwóch lat. W jej twórczości ciało – wrażliwe, a jednocześnie źródło wiedzy – zajmuje bardzo ważne miejsce, podczas gdy miłość jest opisana z niezwykłą surowością. Jej wiersze są intensywne, realistyczne i często zaskakująco zmysłowe jak na tamte czasy i na katolicki kraj rządzony przez komunistyczną dyktaturę.

Antologia ta zawiera sześćdziesiąt jeden wierszy – niewielką, choć reprezentatywną część twórczości autorki – które zgłębiają granice ciała i języka, samotności i pożądania, ukazując nam poetkę o zadziwiającej zdolności do introspekcji i obserwacji otaczającej ją rzeczywistości z głęboko feministycznej perspektywy.

Wydana w Hiszpanii przez wydawnictwo Báltica, książka „Mi sombra es mujer” została przetłumaczona przez José M. Faraldo i Xaviera Farré.