„Otwartość”, brak centrum i hierarchii w opisie świata, była wychwalana przez młodych, szwedzkich poetów i krytyków literackich w latach 60-tych XX w., kiedy to przetłumaczono na język szwedzki pierwsze wiersze, dramaty oraz twórczość prozatorską Tadeusza Różewicza. Lars Kleberg opisuje, jak szwedzka poezja z okresu lat 60-tych („Nyenkel poesi”) w nawiązaniach do twórczości Różewicza odzwierciedlała własną podejrzliwość wobec metafor i symboli, tradycji i historii. W latach 80-tych sposób pisania Różewicza został nawet scharakteryzowany jako niemal nihilistyczny (Neuger).

Maria Zadencka

Wkrótce, na stronie Instytutu, zostanie udostępnione nagranie wykładu, tak, aby każdy zainteresowany mógł dowiedzieć się więcej o fascynującej twórczości jednego z największych polskich poetów!

Projekt został zorganizowany przez Wydział Slawistyki Uniwersytetu Sztokholmskiego, we współpracy z Instytutem Polskim w Sztokholmie.

Zdjęcie: Marcin Biodrowski